Zelfs mijn hond vindt het moeilijk!

  • Bericht reacties:2 Reacties

Samen met een vriendin en haar honden zou ik vanochtend een wandeling maken in het bos. Vrijwel meteen kregen de honden ruzie om een stok. Mijn hond had een stok en liet haar hond op een hele duidelijke manier weten dat ze de stok niet zou afgeven. Reden voor mijn vriendin, die daar toch wel van kan schrikken, om gelijk rechtsomkeert te maken. Ik hoorde nog iets van ‘uh…sorry…eng…’ en weg waren ze! Ik snapte het wel en probeerde verder te wandelen met Lola, maar zij had het klaarblijkelijk niet echt begrepen. Ik probeerde haar mee te lokken met stokken, maar ze bleef treuzelen, wachten, kijken. ‘Hé, waar blijven jullie nou?’ Ze was duidelijk teleurgesteld. Uiteindelijk werd het een kort rondje, want ze wilde zo snel mogelijk terug naar het beginpunt om te zien of ze de anderen daar kon vinden.

Toen bedacht ik me dat het ook voor een hond niet gemakkelijk is: loslaten!

Tja, hoe doe je dat nou, loslaten? Het loslaten van een bepaalde gebeurtenis of situatie betekent dat je wel opmerkt hoe het op dat moment is (dus niet wegduwen of negeren), echter zonder iets te doen met het verlangen of de afkeer die je wellicht voelt ten aanzien van deze ervaring of situatie.

In dit geval opmerken dat ze plots weg waren, zonder je eindeloos te laten meeslepen door allerlei gedachtes, gevoelens en fysieke gewaarwordingen ten aanzien van deze gebeurtenis. En je dan opnieuw verbinden met het NU. Voel je eigen adem, zie de bomen om je heen, hoor de vogels, voel de zon en geniet van deze wandeling.

Jammer dat ik dat niet aan mijn hond kon uitleggen 😉


 

Dit bericht heeft 2 reacties.

  1. Ik ommuniceer veel met Boy, mijn hondje. Begrijpt hij het ? ‘k Weet het niet, maar soms kan hij het achter hem laten … vergeten doen honden niet, maar ik verbind mij dan met hem door te communiceren en zo stap ik verder, het loslatend.

Geef een reactie